Postęp w głębi lądu

Sygnatura 352
LCT rozładowuje spychacz 1 LCT rozładunek przed St-Laurent, widzimy LCI 92 na wybrzeżu na granicy Dog White/Dog Red — Zbiór Yves Cordelle, benchmark 352.

147. batalion inżynieryjny na plaży

LCT znak na mapie 5 (szczegóły) A LCT wysiada z buldożera (szczegóły) 1 LCT wysypisko przed St-Laurent, LCI 92 na granicy Dog White/Dog Red widać na wybrzeżu. (d)
LCT znak na mapie 5 (szczegóły) A LCT wysiada z buldożera (szczegóły) 1 LCT wysypisko przed St-Laurent, LCI 92 na granicy Dog White/Dog Red widać na wybrzeżu. (d)
plan znaku LCT 5

. . (szczegóły) Bunkier główny w Vierville w dniu 7 czerwca, ukazujący połamane gruzy muru przeciwpancernegoZobacz to zdjęcie w fototece
(szczegóły) Główny bunkier w Vierville w dniu 7 czerwca, przedstawiający połamane szczątki ściany przeciwpancernej
(więcej informacji) 88., zaraz po bitwieZobacz to zdjęcie w fototece
(szczegóły) 88, tuż po bitwie
(więcej informacji) 88 mm widziane od wewnątrz, po bitwie, około 8 czerwcaZobacz to zdjęcie w fototece
(szczegóły) 88 mm widziane od wewnątrz, po bitwie, około 8 czerwca

147. Batalion Inżynierów Plażowych
(z 6. Specjalnej Brygady Inżynieryjnej)
w Vierville w dniu 6 czerwca

147. Batalion Inżynierów Plażowych wchodził w skład 6. Brygady Inżynierów Specjalnych, która odpowiadała za naziemną operację przyczółka „Omaha Beach”. Batalion ten został specjalnie przydzielony do plaż Vierville „Dog Green” i „Dog White”.
Większość saperów wylądowała Dog White z LCI 91 i 92 i poniosła ciężkie straty podczas pożaru tych dwóch dużych statków na plaży.
Pojazdy i sprzęt miały dotrzeć na kilka LCT około 9:30, ale były opóźnione i przesunęły się do Le Ruquet, z wyjątkiem 1 lub 2 LCT, które zbliżyły się do Dog White lub Dog Red około godziny 11:00.

Batalion został zatem rozproszony i przed grupami niektóre elementy podążyły za piechotą w kierunku Vierville przy klifie.

Oto kilka świadectw na temat Cie B/147:

(Fragmenty zeznań kapitana Roya Gordona i porucznika George'a Itzela):

„Z powodu początkowych strat na plaży B/147 zmniejszono o 50%. Podczas lądowania zginął oficer i 19 saperów. 35 saperów zostało spalonych, rannych lub znalezionych na wpół utopionych w wodzie w pobliżu statku w stanie zagłady (LCI przed Dog White około godziny 8:00). Reszta wyszła i dotarła do brzegu.
Później ciężko rannych trzeba było ewakuować do Weymouth. Najbardziej dotkniętych epidemią zawrócono nawet do Stanów Zjednoczonych.

Komputer firmowy miał zostać zainstalowany w środku sektora Dog White (aż do willi Raymonda Marchala). Lokalizacja była znana każdemu w Kompanii, na wypadek gdyby czegoś potrzebował podczas operacji. Musiałem przeczołgać się do tego miejsca przez przeszkody. Wszędzie słychać było ogień z karabinów maszynowych. A także wkrótce po moim przybyciu ogień moździerzowy i artyleryjski.

Dlatego też prace rozpoczęły się powoli. Należało skonsolidować kadrę odpowiedzialną za poszczególne zadania i uporządkować nowe zadania. Nie było nas wystarczająco dużo, aby ukończyć wszystkie misje z rzędu. Często tracono specjalistyczny sprzęt, a w porządku obrad znajdowały się wysyłki.

Problem ostrzału został rozwiązany, gdy udało nam się zainstalować lekki karabin maszynowy wycelowany w flankę niemieckich okopów i tym samym wypędzić wroga z pobliskich klifów.

Kompania była zawstydzona w swojej pracy przez żołnierzy, którzy zeszli z barek (Cie C/116 i Rangers) i nie opuścili ich szybko do środka (około 7:30/8:30).
W pewnym momencie ich natarcie zostało zablokowane w klifie i powstał zator. Byłem tak zaniepokojony, że powiadomiłem o tej sytuacji przez radio statek dowodzenia. Dostępna przestrzeń była wystarczająco ograniczona, bez stosu żołnierzy, co czyniło ją łatwym celem dla wroga. Niedługo potem przybył pułkownik piechoty i nawoływał swoje jednostki do opuszczenia.

Wszystkich żołnierzy inżynierów (przynajmniej tych z Brygad Specjalnych, ale nie 121. Batalionu Inżynierów) można było rozpoznać po ich 1/2 białego koła namalowanego z przodu hełmu. Żołnierze nie noszący tego znaku zostali zaproszeni do opuszczenia.

Kiedy wystarczająca ilość żołnierzy opuściła teren pomiędzy drogą a urwiskiem (około godziny 9.00), nasi saperzy rozpoczęli oczyszczanie go z pułapek i min. Należało przygotować teren pod pierwszy skład zaopatrzenia, ewakuację rannych i powiększyć PC. Później utworzono tam tymczasowy cmentarz zgonów w D-Day (obecnie upamiętnia go pomnik).

Wykrywacze min służyły do wykrywania wszelkich metalowych przedmiotów, do ostrożnego wykopywania i wysadzania trotylem.
Wszyscy żołnierze i sprzęt schodzący na ląd zostali umieszczeni w bezpiecznych i oznaczonych obszarach. Przepisy te trzeba było wdrożyć przez 2 dni.

Sama plaża musiała zostać oczyszczona i dokładnie wytyczona.
Wszystkie trzy rodzaje przeszkód na plaży zostały w ten czy inny sposób zaminowane lub uwięzione. Stosy eksplodowały przy ich podstawie. Stwierdzono, że u podnóża zwykle ukryta była mina. Blok trotylu przeciął kołek u podstawy i jednocześnie wysadził kopalnię. Metalowe jeże rozbijano na kawałki, umieszczając blok TNT w środku okruchów. Wszystkie przeszkody zostały usunięte pod koniec D-Day.

Trudność pojawiła się bardzo wcześnie, gdy czołgi i inne pojazdy nie mogły opuścić plaży, a wyjścia D1 (Vierville) i D3 (St-Laurent) były zamknięte. Betonowy mur w poprzek D1 zamykał wyjście (przy D3 w St-Laurent Niemcy utrzymali przejście do następnego dnia). Porucznik Turpin, jeden z moich oficerów, poinformował mnie o tym problemie, a także ostrzegł, że na miejscu brakuje trotylu do zniszczenia muru.

Zobacz relację sierżanta Dube (121. Dżin) o zniszczeniu muru

To jest odpowiednia relacja sporządzona przez saperów 147. Dżina., którzy brali udział w niszczeniu muru, zbierając saperów, materiały wybuchowe i buldożery.

Oryginalne odniesienie do witryny: 352-147EBB-Plage.html. O zbioru i jego przejęciu.

Szybki dostęp do zbioru

Wyszukaj dokument

Wyszukaj tytuły i teksty dokumentów.

Wszystkie wyniki →

Esc, aby zamknąć · Pełne wyszukiwanie pozostaje dostępne bez JavaScript.

Zbiór dokumentów
Powiększony dokument