Bombardowania powietrzne na Vierville i Omaha Beach rankiem 6 czerwca 1944 r.
Oddziały szturmowe były rozczarowane, gdy odkryły, że bombardowania z powietrza nie dotknęły plaż, i szybko zorientowały się, że bombardowania nie miały żadnego wpływu na obronę plaży.
I w rzeczywistości chmury zmusiły czterosilnikowe „Liberator” Sił Powietrznych Stategic 8° USA do korzystania z systemów celowniczych bez widoczności. Dzięki tej technice rozrzut spowodowany bombardowaniami na dużych wysokościach, ważny już przy dobrej pogodzie, został zwiększony do tego stopnia, że zagrażał zbliżającym się okrętom szturmowym.
W takim przypadku planowano opóźnić czas zrzutu bomb, tak aby spadały średnio bardziej w głąb lądu, zapewniając w ten sposób bezpieczeństwo łodzi.
Zmienne w czasie od czasu H, opóźnienie to wahało się od 5 do 30 sekund (przesunięcie do wewnątrz od 500 m do 3000 m). Decyzja o zastosowaniu tej procedury została podjęta w noc poprzedzającą D-Day i zatwierdzona przez Kwaterę Główną. Oznaczało to, że środek ciężkości ataków bombowych nie znajdowałby się na wybrzeżu, ale głównie na lądzie, a głównym skutkiem byłoby jedynie dotarcie do obszarów łączności i zgromadzeń wroga na tyłach.
.
Z 446 (114 dla Vierville i Percaea) czterosilnikowych „Liberator” wysłanych do Omaha Beach, 329 faktycznie zrzuciło bomby. Atak miał miejsce między godziną 05:55 a 06:14, bomby rozproszyły się po okolicy. (patrz raport na podstawie wyjazdu.
Nawet przy dobrej widoczności bombardowania na dużych wysokościach słabo nadawały się do tej misji na małych celach (kilka oddzielnych obszarów o wymiarach 100 m na 200 m), biorąc pod uwagę normalne rozproszenie uderzeń bomb na setki metrów, a nawet kilometry. Dobitnie pokazały to ataki na niemieckie miasta w przeszłości. Z drugiej strony niemieckie umocnione punkty na plaży Utah Beach zaatakowane przez średniej wielkości bombowce B26 „Marauder” na średniej wysokości i pod chmurami bardzo ucierpiały.








