Sprzymierzony komandos we wsi St-Laurent-sur-Mer,
w nocy z 5 na 6 czerwca 1944 r
________________________
Akcja ta była ukrywana przez wiele lat. Dopiero niedawno konfrontacja różnych źródeł informacji pozwoliła uzyskać spójne dane.
Brakuje jednak wielu istotnych elementów, w tym:
- Brak osobistych zeznań uczestników, prawdopodobnie związanych wspólnym zobowiązaniem do nieujawniania czegokolwiek, zobowiązaniem utrzymywanym aż do śmierci,
- Brak w publikowanych archiwach jakichkolwiek informacji na temat szczegółowych celów akcji oraz sprawozdań z jej realizacji.
Oto dane, które zebrałem do tej pory (kliknij na obrazek, aby zobaczyć szczegóły)
1 – Zeznanie Edmonda Scellesa, który w 1944 r. miał 16 lat i mieszkał z rodzicami na farmie klasztoru, obok kościoła St-Laurent sur Mer. W bardzo długim wywiadzie opowiedział o swoich dniach 6 i 7 czerwca 1944 r.:
Ale 6 czerwca o godzinie 05:00 rozpoczęła się kanonada. Ale nie wiedzieliśmy, że ląduje. Ponieważ było rozdanie w 42, pomyśleliśmy, że może to było rozdanie, które rozgrywali na dole. Nie wiedzieliśmy. Przez cały czas opadał w dół klifu.
„Tutaj wstaliśmy, bo było tak głośno. Moi rodzice chcieli zobaczyć.
„Około godziny 07:00 poszliśmy do stajni, aby obejrzeć krowy przed dojeniem. Byli już amerykańscy spadochroniarze: przewody niemieckiego telefonu, który przechodził pod ziemią, zostały przecięte, formalnie to mówię, widziałem to. Wykonano niewielki rów, który następnie wycięto. Kabel był duży, był mały kabel i duży kabel. Zostały wycięte. Nastąpiła więc infiltracja Amerykanów. Chyba w nocy albo rano, nie jestem w stanie powiedzieć. Zdałem sobie z tego sprawę, gdy była siódma rano. Potem wróciliśmy na farmę, ciągle się schylała, w środku nic nie było. Niemców nie widzieliśmy, bo byli ukryci.
„Był Niemiec, który został, bo prowadził gospodarstwo, powiedziałem mu: „Co to jest? Powiedział do mnie: „Nie, świetne manewry, Tommies, Tommies! „ Przez ogród było bardzo dobrze widać morze, więc poszłam go odwiedzić. Potem zawołałam moją mamę i tam widzieliśmy wszystkie te łodzie na morzu.
– Pozostało nam tylko czekać.
2 – Innym dobrze znanym zeznaniem we wsi jest świadectwo Alberta André, nastolatka, który mieszkał w wiejskim domu, około 300 metrów od drogi prowadzącej do Colleville i Port-en-Bessin.
Opowiedział, jak widział w środku nocy z 5 na 6 czerwca kilku uzbrojonych mężczyzn wpadło w zasadzkę, po cichu zabijając nielicznych żołnierzy niemieckich przebywających w jego domu i wychodzących z domu jeden po drugim, wyposażonych i uzbrojonych.
Uwaga: 6 czerwca 44 roku, około godziny 1 lub 2 w nocy, dowódca 352 Dywizji Niemieckiej (w Molay-Littry), dowiedziawszy się o pierwszym spadochronie na południe od Carentan i za Caen, postawił wszystkie swoje jednostki pomiędzy Grandcamp i Arromanches w stan pogotowia ogólnego. W szczególności wszystkim jednostkom przybrzeżnym nakazano natychmiastowy powrót na stanowiska bojowe. Procedura ta była dobrze znana wojskom niemieckim z poprzednich ostrzeżeń i częstych ćwiczeń.
3 – Co najmniej 2 innych mieszkańców Saint-Laurent zeznało:
31 – Według doniesień Gaston Dupont również spotkał się w środku nocy z nieznanymi i uzbrojonymi mężczyznami i podał im kawę.
32 – Ksiądz Prempain, ówczesny proboszcz parafii St-Laurent, sporządził objrt entrefilet w lokalnej publikacji, którą cytuję, bo jest to precyzyjne, ksiądz był wiarygodny, a jego relacja została ujawniona wkrótce po wojnie.
4 – Poszukiwania w archiwach USA (OSS) i francuskiego BCRA ujawniły dość kompletną listę operacji przeprowadzonych we Francji okupowanej w 1944 r. w celu przygotowania zejścia na ląd przez tajne służby USA (OSS – Office of Strategic Service – i jego biuro w Londynie), we współpracy z francuską służbą BCRA (Office Central de Recherche et d'Action) w Londynie).
I tak w ramach tego planu o nazwie SUSSEX/PROUST przeprowadzono operację spadochronową: misję Driver/Ascain, skrótowo opisaną w plikach:
Organizacja: PROUST/OSS
Lokalizacja: DZ (strefa zrzutu lub strefa zrzutu spadochroniarzy): pomiędzy Grandcamp a Saint-Laurent-sur-Mer.
Data: nieokreślona w czerwcu 1944 r., niektóre daty podawane z niepewnością: 12 lub 19 lub 20 czerwca 1944 r.
Uwaga: między 12 a 20 czerwca cały obszar pomiędzy Grandcamp i St-Laurent był już całkowicie w rękach Amerykanów, którzy minęli Trevières i Isigny. Wskazane daty, które nie są wiarygodne dla misji ASCAIN, mogłyby zatem odpowiadać odprawie agentów spadochronowych po ich powrocie do Londynu.
Uczestnicy:
12 francuskich oficerów spadochronowych, wszyscy oficerowie lub podoficerowie oddelegowani do OSS/G2 1. Armii USA, których nazwiska są następujące:
Kapitan Roger GUATTARY, alias Basco (Fr)
François BONAFOS, alias François Contet (Fr)
Louis CHEVALLIER, alias Louis Tournier (Fr)
Yves DUREMEYER, alias Dargeles (Fr)
Arthur LAURENT, alias Dupin (Fr)
Jean MASSON, alias Jean Moutier (Fr)
Norbert MEYER, alias Norbert Martin (Fr)
Fernand NOCETTI, alias Henri Bauge (Fr)
Yves POLLET, alias Georges Pocquet (Fr)
Albert POUPART, alias Viallat (Fr)
Henri StuBER, alias Aicard (Fr)
X, pseudonim A. Beaupin (Fr)
Sześciu oficerów OSS Stanów Zjednoczonych, organizatorów misji w Londynie, to:
Major R. LAMBERT
Major Liman Jr KIRKPATRICK
Porucznik Harry R. RUSSEL
Porucznik John MOWINCKEL
Sierżant JW ROBICHAUD
Sierżant WERTHEJMER
Do opublikowanych dokumentów nie dołączono żadnego porządku działania, szczegółowego celu ani raportu.
5 – Dopiero niedawno ujawniono rolę grupy francuskich rebeliantów obecnych pod Saint-Laurent sur Mer 6 czerwca 1944 roku.
Po śmierci ostatnich francuskich uczestników komanda, którzy milczeli, niektóre rodziny ujawniły, przynajmniej częściowo, wszystko, co wiedziały, w tym rzeczywistość nocnego spadochronu w St-Laurent w noc poprzedzającą lądowanie Omaha Beach
Precyzyjne spadochronowanie w nocy nie byłoby możliwe bez lokalnego zespołu recepcyjnego, który byłby w stanie oznaczyć DZ lub strefę zrzutu do wyboru w odizolowanym obszarze niemieckich pozycji w pobliżu celu.
Pomoc zapewniła istniejąca na miejscu grupa oporu. Byli częścią Sieci Sojuszu, założonej w 1940 roku przez dowódcę Loustanau-Lacau. Jeden z obszarów działania na Zachodzie (sektor „Ferme”) powierzono Jeanowi Rogerowi dit „Sainteny”. (Sainteny był powiązany z Aignerville i Vierville, gdzie był właścicielem willi nad morzem).
Za sektor Bessin odpowiadał pan Coulibeuf (znany jako „Bison Noir”), nauczyciel w Formigny, miał radiooperatora Rodrigueza (znanego jako „Pie”), skrzynkę pocztową w Bayeux i kilka grup badawczych zajmujących się wywiadem, w tym jedną między Trévières a plażą Vierville/St-Laurent.
Tę grupę tworzyli Désiré Lemière, Robert Boulard i Charles Olard (wszyscy trzej pracownicy poczty), Lucien Olard (właściciel warsztatu w Vierville), Albert Anne (kowal w Asnières) i kilku innych. Zespół ten obserwował i przekazywał informacje, wykorzystując swobodę poruszania się pracowników poczty, którzy mogli rozmawiać z mieszkańcami bez zwracania na siebie uwagi.
Sieć Sojuszu, podobnie jak większość sieci ruchu oporu, została mocno dotknięta represjami. Mimo wszelkich środków ostrożności trudno było uniknąć infiltracji francuskich agentów pracujących dla Niemców. Radia można było łatwo wykryć za pomocą radiogoniometrii, co zmuszało je do ciągłego i bardzo szybkiego przemieszczania się.
Kilku agentów tej grupy zostało aresztowanych przez Niemców kontrwywiadu 5 maja 1944 r. (większość z nich została rozstrzelana przez Niemców w więzieniu w Caen rankiem 6 czerwca 1944 r.), jednak na początku czerwca grupie udało się jeszcze zapewnić, około północy wieczorem 5 czerwca, przyjęcie komanda spadochroniarzy w DZ położonym na południe od doliny Ruquet. (zobacz zdjęcia lotnicze)
Śladem ich przejścia była zasadzka z białą bronią, którą Albert André widział w pobliżu jego domu. Uzbrojonych mężczyzn widział inny mieszkaniec Saint-Laurent, Gaston Dupont. W końcu o godzinie 7:00 Edmond Scelles zauważył, że niemiecki kabel telefoniczny zakopany w pobliżu jego domu „The Priory” został w nocy przerwany, ale nie wiadomo przez kogo.
Jednym z celów misji Ascain było prawdopodobnie przecięcie tego kabla, który łączył ufortyfikowane WN 64 i 65 broniące plaży Ruquet w WN 69, Kommandantur Saint-Laurent i PC wszystkich jednostek (2 kompanie piechoty i grupa wyrzutni rakiet Nebel Werfer) broniących obszaru Saint-Laurent / Les Moulins (WN 66, 67, 68).
Kabel ten był wyraźnie widoczny w kolorze białym na zdjęciach lotniczych samolotów alianckich, ponieważ został zakopany kilka miesięcy wcześniej, a trawa nie została jeszcze odsunięta. Lokalne informacje sieci Alliance prawdopodobnie wykazały łatwość zlokalizowania i przecięcia tego ważnego kabla, gdy przecinał on głęboki wąwóz pomiędzy kościołem a farmą Prieuré. To prawdopodobnie skłoniło OSS do podjęcia próby tej misji nękania, aby zakłócić niemiecką obronę.
Komandos działał więc w środku nocy, 1,5 km od plaży, na której o świcie miały wylądować tysiące amerykańskich żołnierzy. O tej porze, w środku nocy, żołnierze ci nadal przebywali na pokładzie nowo przybyłych transportowców i spokojnie stawiali kotwice 10 mil morskich od wybrzeża.
Można przypuszczać, że ta udana akcja mogła ułatwić rankiem 6 czerwca neutralizację WN Ruquet, a następnie wylądowanie w tym samym miejscu około południa 2 pułków amerykańskich posiłków. Lądowanie to odbyło się bez większego sprzeciwu ze strony niemieckich baterii zakamuflowanych w żywopłotach w głębi kraju, baterii kierowanych przez obserwatorów strzelców rozmieszczonych na wybrzeżu, w każdym ważnym WN i połączonych zakopanymi w ziemi przewodami telefonicznymi.
Uwaga: Wydaje się, że w tym samym czasie w Vierville przeprowadzono inną misję tego rodzaju, w której uczestniczyli amerykańscy żołnierze ubrani w niemieckie mundury; misja ta pozostawała równie tajna jak misja w St-Laurent. Do dziś, według mojej wiedzy, ani amerykańscy aktorzy, ani ich rodziny nie złamali tajemnicy, posiadamy jedynie kilka zeznań francuskich cywilów, niepewnych, fragmentarycznych i trudnych do powiązania.

